Zwemvliezen voor onze bikers

Verslag: Marc Mercier

De Dag dat de BOK’ers hun zwemvliezen kregen, zo kun je de rit van maart een beetje samenvatten. De weersvoorspellingen voor die rit waren inderdaad niet echt denderend : heel veel regen en harde wind. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ’s morgens de ene afzegging na de andere binnenliep. Ergens te begrijpen, want de motards die wel de (motor)handschoen hebben opgenomen, kregen bij het vertrek thuis vaak de woorden “Nu rijden? je bent gek!” te horen.

Aan de startplaats te Retie was het dus een beetje afwachten wie er zou verschijnen. Uiteindelijk zijn we dan toch met 31 leden vertrokken voor de Ronde van Eindhoven, opgesplitst in 1 x C, 2 x B en 2 x A groepen. Van zoveel dapperen moest er beslist een groepsfoto genomen worden.

Van bij de start had het GPS spook toegeslagen door een bepaalde voorrijder een compleet andere route voor te schotelen. Hierdoor vertrok zijn groep langs de kortste weg naar het eindpunt, de snelweg op. Geen ramp op zich , maar dan moet je wel weten dat de originele route de groep langs de woonplaats van die bepaalde voorrijder zou leiden, waar zijn echtgenote met het fototoestel stond te wachten. Naar verluid staat die mevrouw er nog.

De eerste kilometers regende het pijpenstelen, maar gelukkig waren de meeste wegen toch goed berijdbaar. Hier en daar lag er wat modder, maar daar is iedereen zonder kleerscheuren doorgekomen.

Onze eerste koffiestop bood zich aan en nog nooit was een gelagzaal zo uitnodigend: droog en gezellig warm. Tijdens de koffie bleek dat de regen het humeur van de BOK’ers niet had aangetast. Integendeel, de grappen en grollen bleven komen. Bij ons vertrek begon de uitbater onmiddellijk zijn zaak uit te dweilen, maar toch mogen we nog terugkeren.

Naarmate de ochtend vorderde, nam de regen iets af. De wind nam echter toe maar dit zorgde ervoor dat ons vizier regelmatig werd droog geblazen. Elk nadeel heeft zijn voordeel.
De lunch werd geserveerd in “Grand Café Broer en Zus” (een dergelijke naam kan alleen maar door een Nederlander worden bedacht) waar Broer blijkbaar de klanten bedient en Zus voor de centen zorgt. Een efficiënte organisatie dus en nog lekker gegeten voor weinig geld ook.

Naarmate de namiddag vorderde, nam de regen verder af en bleef meestal beperkt tot wat motregen. Nu we ons minder op de bereidbaarheid van de wegen moesten concentreren, konden we op rustige wegen wat rond kijken. Toen we naast een weide vol Shetland pony’s reden, mochten we opeens een magisch momentje beleven: als één man begon de volledige kudde naast ons te galopperen. Prachtig om te zien hoe die korte beentjes hun best deden om naast ons te blijven lopen. Zo moet het dus voelen als je op Route 66 het gezelschap krijgt van een kudde wilde Bronco’s.

De eindstop was het café aan Postel Abdij, waar men bij de laatste koffie van de dag tot de slotsom kwam dat deze rit zeker nog eens moet overgedaan worden, maar dan in droog weer. Een beter compliment voor onze routemakers kan ik mij niet indenken.

Eenmaal thuis gekomen heb ik wel enorm genoten van een warme douche. Misschien hadden de afwezigen dit keer niet helemaal ongelijk?

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X