De BOK’ers vallen Retie binnen.

Een hoop grijsaards met zware motoren vielen Retie binnen, het was gewoon D-day.

Na een lockdown van verschillende maanden was het weer een hoogdag voor de Okra motorrijders.

Voorzitter en verantwoordelijke hadden opgeroepen om de corona voorschriften te respecteren. Dat was ook één van de redenen, dat vermeden werd om de grote massa op één plaats te groeperen.

Motoren en groepen werden verspreid over het grondgebied Retie en ja, er was een massale opkomst. 71 rijders hadden zich aangemeld, verdeeld in de gekende formule A B C M . Het weerzien met de collega- motorrijders was subliem.  Velen waren weer gelukkig dat ze elkaar na geruime tijd konden zien.

De voorrijders stelden zelfs een coronaverantwoordelijke aan om toch de regels van Social Distance te respecteren. Was nieuw, maar werd zeer goed opgevolgd. Nadat de verschillende groepen werden gevormd, zat ik in de B groep, een leuke bende van 12 rijders. Het sein “start the engines” werd gegeven om 9.30 uur.  Iets waar vele rijders op hadden gewacht en weg waren we voor 173 km. De eerste km ging vlot, zelfs zeer vlot. Bij ons in de groep had de corona verantwoordelijke tevens de functie van wegkapitein, professioneel met fluo vest, driekleuren band en bordje. Is toch een verademing; kruispunten werden afgezet en gewoon doorrijden was toch tof.

Na een uurtje tuffen over toch weer mooie wegen en paadjes vond Leo het tijd om eens te stoppen. Geografisch zaten we in Zichem. ‘Klopte precies niet’. Volgens bepaalde rijders waren we dat al gepasseerd, Arendschot zou dit gehucht heten. Wat de naam ook was of is, speelde geen rol. We hadden een kroeg met bijhorende terras, gele tafels en groene stoelen en de motoren stonden vlakbij … kon niet beter. Om het simpel te houden, de uitbater wou de kaart brengen en dat was echt niet nodig, want in koor klonk het “mijnheer 12 koffie ’s aub!”. Ook werden we verrast met koffiekoeken, (ja er was eentje jarig), 62 werd Vincent. Tijdens de koffie werd het even stil, een vrouwelijke politieagente kwam verdacht traag langs de motoren gereden en was onze blinkende machines aan het observeren. Helaas kwam ze niet retour: dames altijd welkom natuurlijk.
Nadat de cafébaas ons uitmuntend bedankte en ons prees omdat wij de middenstand hadden gesteund was het weer ‘start the engines’. Tielt Winge Lubbeek verraste ons toch weer met zowel landschap als holle wegen, een super streek om te rijden. Daar er geen reservatie was voorzien voor de middagpauze was het doel nu een picknick plaats te vinden. Maar eerst een holle weg waar ze zuinig met beton geweest waren, twee strookjes van een halve meter omhoog en omlaag, leuk om te rijden. Helaas waren er ook om de vijftig meter watergeultjes en dit vroeg uiterste concentratie aan de bestuurders. Was ook niet de ideale plaats om uw achterrijder in het oog te houden. Plots werd de voorrijder verwittigd om te stoppen. Onze laatste man was verdwenen, oei een ervaren en toch zeer bekwame rijder. Na heen en weer gebel (al heeft Leo een rare telefoon), vele malen bellen maar er antwoorde niemand.  Leo kwam in een stress modus en het antwoord bleef uit.

Plots rinkelde zijn telefoon. Onze achterrijder aan het apparaat; zijn twee uitlaten waren verdwenen! Vermoedelijk hadden de opeenvolgende watergeultjes er iets mee te maken, onze achterrijder/laatste man Eric zonder beide uitlaten. Hij was al richting huiswaarts vertrokken, voor ons een opluchting. Al zal deze motor zonder uitlaatpijpen wel iets te veel decibels produceren vermoeden we. Oef, de verdwenen persoon was terecht, nu ging de tocht verder op zoek naar een lunchplaats. Ook deze werd snel gevonden: een prachtige taverne parking en plaats genoeg maar helaas gesloten. Sein om te picknicken. Vanwaar komt Rik plots? Deze draaide de parking op, niemand had hem gemist. Rik was blijkbaar stilletjes op zoek gegaan naar onze achterrijder en zijn uitlaten. Was toch een mysterie want Rik reed niet voorlaatst en was ook niet gepasseerd door de voorlaatste rijder. Mysterie mysterie. De groep was echter weer compleet!

We hadden wel een rare rijder in onze cocon, onze fotograaf: soms is hij er en soms is hij weg… maar hij levert wel prachtige foto’s.

Na de lunch te hebben verorberd weer ‘start the engines’. Leo onze voorrijder reed een gezapig tempo, ook de wegkapitein was voor de verandering iemand anders en ook hij deed zijn werk voortreffelijk.

Na de heuveltjes van het Hageland richting Diest, enkele werken en lichten, splitste onze groep even zich even op. Werd opgelost door aan een rond punt te blijven rondtoeren en de groep was weer compleet.

Na Diest, richting Laakdal en in de prachtige natuur van de Gerhaagse bossen zijn er voldoende tavernes; toch nog even een koffie drinken. Het mooie terras was een ideale plaats om het gezellig te maken. Er werden direct verbouwingswerken gestart om tafels bijeen te plaatsen. Hola, een goed voorziene uitbaatster kwam even protesteren, mocht niet ‘corona regels’ en wij brave welopgevoede heren hebben dit aanvaard ‘regels zijn regels’.

Met nog twintig km te rijden werd er overlegd, wat met het eindpunt?  Geel Markt is niet motorvriendelijk en de parking is ver van de markt, dus werd besloten bij het binnenkomen van Geel huiswaarts te rijden.

Een super mooie dag eindigde veel te vroeg. Het was gewoon leuk om nog eens een Okra rit te rijden.  Ik val misschien in herhaling maar een super mooie rit, wij groep B en voorrijder Leo hebben echt genoten. Voor de voorzitter en zijn team van verkenners, bedankt mannen was weer super. Wij zien uit naar de volgende. 

De afwezigen hadden weer ongelijk.

Jaak.

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X