BOK’ ers: eerste toerrit 2021

We zijn weer vertrokken


Door de talrijke Federale Overlegcomités met hun uiteenlopende beslissingen over al dan niet versoepelen, was het lange tijd verwarrend wanneer (en onder welke vorm) er gereden zou mogen worden. Toen het midden april dan toch duidelijk werd dat er groen licht zat aan te komen, is het bestuur in een hogere versnelling gegaan om nog snel een rit te organiseren in de maand april. Het duurde echter nog een tijdje voor alle beslissing in ministeriële besluiten waren gegoten, waardoor de uitnodiging voor deze eerste rit van 2021 tamelijk laat de deur uitging.

Dit bleek echter geen probleem voor onze leden, want tijdens de twee dagen dat je kon inschrijven stond mijn mailbox permanent op springen. De grootste uitdaging voor het bestuur was niet, om iedereen in groepjes van maximum 10 rijders in te delen, maar wel om ervoor te zorgen dat elk groep zijn voorrijder had. Met hier en daar een naam te verschuiven, is dat gelukkig allemaal in orde gekomen. De voorrijders verdienen allemaal een dikke merci, zonder hen zouden er geen ritten mogelijk zijn.

Vanuit corona safe standpunt is de samenkomst aan het begin van de rit altijd een heikel punt, wegens een grote opkomst. Dit werd opgelost

 door de groepen te verspreiden over twee startplaatsen.

De C rijders kwamen met 9 man samen op de parking van het Bruno tankstation. Normaal hadden hier de Moltimers ook moeten samenkomen, maar zij hadden op het laatste moment gevraagd om deze rit uitzonderlijk op een andere datum te mogen rijden.

Om bij de A en B mannen alles in orde te krijgen, was iets meer kunst en vliegwerk nodig. Op de snelwegparking moesten in een korte tijdspanne 46 rijders opgevangen worden en vervolgens deze zo snel mogelijk verdelen in de 5 toegelaten groepen. Het duurde dan ook eventjes alvorens die groepjes gevormd waren, waardoor er tijdelijk een concentratie van leden ontstond. En net op dat moment komt een zwaantje (zo eentje op een witte motor met blauw zwaailicht) traag de parking opgereden, passeerde de groepen, zag dat het goed was en reed dan terug de snelweg op.

Het viel op dat de meeste rijders de verzamelplaats opreden met een grote glimlach, iedereen keek uit naar het weerzien met de kameraden. De meest gehoorde zin na al die maanden was,” hoe gaat het met U?”, gevolgd door “het doet deugd om jullie terug te zien!”

Diepgaand wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat de meeste mensen tijdens een lockdownperiode beduidend minder geld uitgeven, omdat naar een winkel gaan moeilijker is. Die bewering gaat echter niet op voor een BOK'er, want dinsdag was duidelijk te merken dat veel leden zich een andere motor hadden aangeschaft. Jammer dat we bij onze eigen groep moesten blijven, waardoor we al dat moois niet konden gaan bewonderen

.

Tijdens de maandenlange lockdown hebben er zich ook een aantal nieuwe motards lid gemaakt van de BOK'ers. Die waren natuurlijk vol van verlangen om mee te rijden, maar corona heeft die mannen (en vrouwen) lang doen wachten. Maar hun geduld werd beloond, want er kwamen 7 nieuwe rijders op totaal van 55 deelnemers aan de start. Met de gebruikelijke kameraadschappelijke sfeer van de BOK'ers werden die natuurlijk snel in de groep opgenomen.

Onder een stralende zon vertrokken vanaf 9u30 de opeenvolgende groepen. We hadden ons geen beter weer kunnen bestellen voor onze eerste rit. Er was volop zon, maar het was ook niet te warm. Ideaal dus om de baan op te gaan. C en B hadden 275 Km voor de boeg, de A rijders hielden het bescheiden bij 213 Km.

Het parcours was speciaal aangepast aan de coronabeperkingen. De grote pauzes waren telkens voorzien op een snelwegparking met een afhaalservice en toilet. Genoeg parkingruimte om de groepen wat te spreiden en de mogelijkheid om een warme koffie of frisse cola te halen, wat moet een mens meer hebben?

Tussen deze pauzes in, werd het een zeer gevarieerde tocht die ons eerst door een deel van Limburg voerde, nadien werd er via de fruitbomen (met bloesems!) van Borgloon afgezakt naar het heuvelachtige open terrein rond Aarschot om uiteindelijk terug richting noord te rijden om te eindigen op de snelwegparking in Gierle.


Door de bewuste keuzes van de rustplaatsen was het niet altijd mogelijk om drukkere wegen of sterk bebouwde zones te vermijden, maar deze stukken (vaak met snelheidsbeperkingen 30 of 50 Km/Hr) maakten slechts een klein deel van de totale afstand uit. Meestal reden we over die typische “BOK'er wegen”, rustige baantjes met liefst veel bochten in een prachtige natuur, waar een vlotter tempo mogelijk was. Door de droogte lag het her en der wat zand op de baan, wat soms voor de nodige stofwolken zorgde.

’s Morgens was het inderdaad nog rustig op die wegen, ’s namiddag kon je merken dat corona veel mensen aan het wandelen of fietsen heeft gekregen en was het beduidend drukker, zeker met het mooie weer. Als groep motorrijders val je dan natuurlijk op, maar vermits wij als BOK'ers deze zwakke weggebruikers respecteren, kregen we vaak positieve reacties terug.

Tijdens het rijden zelf bleek dat veel leden wat routine misten (mogelijk door die lange gedwongen rustperiode?) en was het nodig om de groepsregels een beetje op te frissen. Sommige voorrijders hadden af en toe problemen om de route te volgen of om hun rijders bij zich te houden, soms vielen er grote gaten, omdat mensen de motard achter hen niet in het oog hielden, enz….
In een bepaalde groep was er zelf onzekerheid over de betekenis van de benamingen A B C! Misschien omdat op een bepaald moment een A groep voor alle B groepen heeft gereden? Sommige rijders, die lang niet gereden hadden, hadden na een tijdje ook last van zadelpijn. Af en toe een stop was dus zeker welkom.

Het mooie weer maakte ook de middagpauze (onder de vorm van een picknick) best gezellig. Eén rijder was stiekem die dag 60 jaar geworden. Gelukkig werkt de BOK'ers tamtam goed, waardoor het feestvarken verrast kon worden met een klein taartje, compleet met kaars. Betrokkene heeft beloofd om “ooit eens” zijn groep op koffie te trakteren. Staat genoteerd!

Eén van de leuke zaken aan het motorrijden is dat je veel meer ziet van je omgeving dat wanneer je in een auto zit. In de morgen merkte ik plots twee buizerds op die met hun grote vleugels, wijd gespreid, traag voor ons tussen de bomen vlogen. Eén buizerd kan je af en toe eens zien vliegen, maar twee?? Zal misschien een koppeltje zijn op weg naar het liefdesnestje?

In de namiddag zagen we in een weide een bizarre verschijning, waarvan ik niet direct kon zeggen wat het was. Het bleek uiteindelijk een (waarschijnlijk duur) paard te zijn, volledig ingepakt in een deken met een opvallend zebrapatroon, inclusief het hoofd en ook wat gaas voor de ogen (tegen de vliegen).

Rond half vier, wanneer de scholen sluiten, is het altijd uitkijken in de omgeving van scholen. Vermits de meesten onder ons zelf kleinkinderen hebben, blijven we hoffelijk en houden ons zoveel mogelijk aan de snelheidsbeperking van 30Km/Hr. Vaak kijken de kids bewonderend naar onze traag voorbijrijdende groepen en zwaaien dan naar ons. Eens goed claxonneren en hun dag kan niet meer stuk (of is dat misschien voor die jonge moedertjes die ernaast lopen?).

Het eindpunt van de rit was voorzien op de snelwegparking in Gierle. Niet iedereen is hier gestopt, sommige mensen hebben iets vroeger afgehaakt omdat ze aan hun voordeur passeerden of zijn gewoon de snelweg in de andere richting opgereden, omdat het thuisfront lonkte. Maakt in feite niet veel uit, want bij motorrijden is het eindpunt geen doel op zich, “genieten van rijden” is hier het doel. Dat werd met deze rit zeker bereikt.

Een dikke merci voor onze vliegende fotograaf, want “overal langs de BOK'ers wegen komt men François en zijn rode Pacific Coast tegen”!

Fotoreportage 1ste rit 2021

Fotoreportage 1 ste rit 2021

 

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X