Toeren op zijn Frans: Toerrit 13 juli BOK’ers


Toeren op zijn Frans, da’s luilekker bochtjes draaien zo hingen we loom aan het gas. Quanto ‘e bella la vita (wat is het leven mooi ).

Onze voorzitter en zeker de routebouwer Jos hadden zich weer overtroffen met deze toch wel speciale route. 

Verzamelen op de autobaan parking in Tessenderlo. Verdeling van de verschillende groepen is reeds goed ingeburgerd en een korte briefing (ja onze voorzitter neemt dit letterlijk) is zeker een aanrader voor de nieuwe rijders. Toch verrassend, wegens de weersvoorspellingen waren er toch weer 31 rijders komen opdagen ondanks de slechte voorspellingen van onweer en buien.

Voor de BOK’ers maakt het niet uit, deze mannen rijden altijd al, was er bij sommige toch een aarzeling en sommigen belden af. Ja, rijden in de regen is niet voor iedereen een leuke uitstap. Maar de Diehards waren weer present want als je de zon in je hebt, maakt het niet uit dat het regent. Wat bezielt deze mensen vraag ik mij toch wel eens af? Er moet toch een grote passie voor het motorrijden zijn.
Verrassend was ook dat Ron over de parking aan het dwalen was, met als doel iedereen zijn banden te controleren. Niemand moest van hem naar huis, daardoor vermoed ik dat motoren en banden technisch in orde waren voor dit het “zoveelste” wateravontuur. Ja de laatste drie BOK'ers ritten altijd regen!

De rit tot Luik over de autobaan was natuurlijk minder leuk. Maar om in de Ardense “speeltuin” te geraken, moet ge er iets voor overhebben. Luik Seraing, een wirwar van autobanen en de vriendelijke dame in mijn GPS bleef maar herhalen “E40 volgen links”. Ja links klopte, maar we moesten wel de E42 volgen. Zoals altijd kwam alles goed! Eén rijder was wel vergeten “route aanpassen” uit te zetten op zijn GPS en deze was volledig het noorden kwijt, gelukkig werd de onfortuinlijke motard snel opgevangen door zijn mederijders. 

Eenmaal Seraing door en na “brugje over, brugje onder”, was de verkeersdrukte ook weg. De wirwar van smalle en steile straatjes konden ons duidelijk bekoren, eigenlijk ging het vlot want onze voorrijders loodsen ons hier voortreffelijk doorheen.

Na het passeren van Nandrin, richting Tinlot om via, ja wegentjes waar de tijd stil stond (ja voorbij boerderijtjes waar de mesthopen nog aan de voordeur liggen, gewoon zalige dorpjes), doken we Durbuy binnen. Na Durbuy Barvaux Manhay en Salmchateau, super bochten werk.

Ondanks de regen toch verstandig en attent blijven rijden was wel de boodschap. Onderweg kregen we prachtige uitzichten en vergezichten met vele onverwachte weggetjes, ja zelfs door een onverhard bospadje om uit te komen aan een prachtige kasteelhoeve. Volgens sommigen het buitenverblijf van de koningin maar neen klopte niet! Volgens een andere rijder had dit iets te maken met de hertog van de zalm? Heb het niet opgezocht maar wat het ook was, zeer wel indrukwekkend!

Troisvierges, iedereen aan de pomp, want we waren in Luxemburg! Richting toilet gaan was een huzarenstukje: sleutel gaan halen in het tankstadion en na zoveel tijd terugbrengen, ja wat als de nood hoog is? Ook werden er veel sigaretten gekocht, maar dat waren geen BOK’ers denk ik toch.

Na ons lunchpakket te hebben verorberd weer rijden, in Deiffelt de Ourthe over en we zaten terug in België. Richting Vielsalm voorbij Lac des Doyards, de motorherberg Baton Rouge lieten we links liggen, door het Parc les Ardennes richting Plopsa Coo. In Nonceveux kregen we weer de zo begeerde haarspeltbochten van 45 procent voorgeschoteld. Onder Sprimont de beroemde borden “snelheid minderen”. Elke motorrijder kent deze route, is dan ook zeer geliefd bij de motards maar wij hebben deze route op de Franse (rustige) manier gereden.

Onze voorrijder had een afspraak met de C rijders. Deze hadden weer een top locatie gevonden: droog, warm en gezellig dus tandje bijgestoken en dat was onze tweede koffie stop (de C rijders reden verder) en wij konden plaats nemen. Wat een samenwerking, ben nog vergeten te melden dat we in de voormiddag ook al een stop genomen hadden volgens dit scenario. Echter op deze plaats hadden we een klein ongelukje (!) maar opgelost met de uitbater (vriendelijke man).

Na Sprimont richting Luik, enkele fikse regenbuien maar daar gaf niemand om. Onze route was afwisselend: fijne wegen, bochten, dorpjes ja wat kan ik meer vermelden? Gewoon een mooie route. Na Luik weer richting Tessenderlo met nog een laatste koffiestop in Tongeren waar alle groepen zich verzamelden en genoten van een warme koffie (of meer?). Wat hier opviel is dat, ondanks de minder goede weersomstandigheden, iedereen tevreden was en er overal gelachen werd. BOK'ers, een ras apart!

Besluit van de dag : wind, slechts één regenbui (die wel de ganse dag duurde 😊) en ja een geweldige mooie route. Daar is werk in gestoken, ge moet het maar doen.

Bedankt routebouwers goed gedaan. Bij mijn thuiskomst had ik 435 km.

 

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X