VLOM driedaagse 2021

 

Het verslag van de VLOM 2021 begint in feite een jaartje vroeger. De organisatie van de VLOM 2020 was in de handen van Motor & Toerisme Club OKRA West-Vlaanderen (MTC) en was klaar om van 29 augustus 2020 een leuke dag te maken. Jammer genoeg moest, wegens corona, dit evenement op het laatste moment worden uitgesteld. Het was dan ook een logische beslissing dat onze West-Vlaamse vrienden zich kandidaat stelden voor de editie 2021.

Vermits de startplaats in Oostduinkerke lag, was er ook een hotel voorzien om de talrijke bezoekers vanuit Antwerpen, de Kempen en Limburg logement aan te bieden. Hierop hebben wij het idee gekregen om dit uit te breiden en aan de deelnemende BOK'ers een driedaagse aan te bieden, met twee extra ritten op vrijdag en zondag. Dit gaf ons de gelegenheid om eens rond te toeren in streken waar we anders niet komen, wegens te ver. Hier hebben 15 rijders en 2 duo’s gebruik van gemaakt.

Dag 1

De vrijdagroute om naar Oostduinkerke te rijden (252 Km), startte in Eindhout en volgde de snelweg richting Antwerpen met onderweg twee “pick-up” plaatsen waar de leden konden aansluiten. De 15 motoren werden verdeeld in twee groepen, eentje met de voorrijders van de Moltimers en de andere, geleid door de A groep.
De grootste uitdaging van de dag was de Ring volgen tot voorbij de Kennedy tunnel zonder iemand kwijt te raken. Ondanks een grote drukte op die wegen, zijn we daar in geslaagd en konden we in blok de snelwegparking in Kruibeke oprijden.

Vanaf hier werd de snelweg verlaten en werd er gebruik gemaakt van kalmere wegen om richting Gent te rijden. De eerste koffiestop, voorzien in Lochristi, moest nog eventjes wachten omdat de jaarlijkse kermis het stadje had overgenomen en de lokale cafés hierdoor hun openingsuren aangepast hadden (lees, ze waren gesloten!). Een beetje verder in Wippelgem: zelfde scenario! Gevolg, zonder onze ochtendlijke cafeïneshot moest de route worden voortgezet.

Een paar kilometers verder bereikten we het kanaal Gent Terneuzen en om dit over te steken werd er gebruik gemaakt van een veerpont, altijd een leuke ervaring.

Kort nadien vonden we eindelijk een dorpscafé dat open was. Net op tijd, want sommigen moesten dringend naar het kleinste kamertje. Terwijl we hier onder een overdekt terras eventjes konden genieten van een drankje, begon het net buiten te regenen. Het geluk bleef bovendien aan onze kant, want de regen hield op, net wanneer we wilden vertrekken.

Vanaf hier begon de route meer en meer kleine baantjes te volgen doorheen het Meetjesland, een open terrein doorspekt met talrijke beken en vaarten. Middagpauze met lunchpakket op een terrasje in het centrum van Maldegem, om dan de tocht verder te zetten naar Torhout. De zon begon er goed door te komen en op de laatste stop van de dag werden er frisdranken besteld in plaats van warme koffies.
Bij het vertrek bleek de motor van Jos C. startproblemen te hebben.

Gelukkig kon hij in gang geduwd worden waardoor iedereen genieten van de laatste etappe die steevast een waterloop volgde. Niet moeilijk, want in de Polders zijn er overal beken en waterlopen.

Aangekomen op het eindpunt werd er nog snel getankt, om volledig startklaar te zijn voor de VLOM tocht de volgende dag. Hier sloeg het noodlot nog eens toe, want de motor van Jos C. had opnieuw startproblemen. Ditmaal kon zelf duwen niet meer helpen en onze arme Jos was verplicht de pechdienst te contacteren. Gelukkig had hij kort geleden hiervoor nog een verzekering afgesloten, anders was zijn miserie compleet geweest. De pechdienst is er nadien ook niet meer in geslaagd het probleem op te lossen en dus werden Jos + moto met heel veel pijn in het hart de dag nadien dan maar terug naar de Kempen gebracht.

Dag 2

In totaal hebben er 22 BOK'ers deelgenomen aan de VLOM rit op zaterdag. Naast de mensen van de driedaagse, waren er ook nog 4 kilometervreters op zaterdagmorgen zelf naar de kust vertrokken om diezelfde avond nog terug te rijden en 2 andere hadden nog voor een andere formule gekozen.

De VLOM rit was 248 Km lang en bracht ons vanuit Oostduinkerke naar Cap Griz Nez in Frankrijk en terug.

Alhoewel MTC de indeling van de groepen en starttijden goed voorbereid had, was er voor het vertrek toch eventjes een chaotisch moment. Wij hadden begrepen dat zij voor elke groep een lokale voorrijder aangeduid hadden, maar dit bleek een misverstand. Gelukkig valt een BOK’er snel op zijn poten (of is het “op zijn wielen?”) en met een kleine aanpassing kon voor elke groep één van onze ervaren voorrijders worden aangeduid. Jos en Ron zouden de snellere groep leiden, Marc VR nam de Moltimers voor hun rekening en Dirk en ikzelf ontfermden zich over de Alfa Mannekes.

Het eerste stuk doorkruiste de grensstreek en net voor de “Schreve” (“grens” in het lokale dialect) was er al een koffiestop. Bij aankomst op de parking werden we door een steward efficiënt naar onze plaats gegidst, waarna hij het tijdstip om terug te vertrekken nog eens benadrukte. Een vlotte doorstroming van de opeenvolgende groepen werd zo gegarandeerd.

Eenmaal in Frankrijk konden we “genieten” van de kwaliteit van de lokale secondaire wegen. Beton wordt hier duidelijk niet gebruikt, asfalt heeft blijkbaar de voorkeur. Op zich niks verkeerd mee, maar dan moet de ondergrond wel goed stevig zijn. Het wegdek was echter zelden volledig effen, overal kwam je zacht glooiende putten en bulten tegen. Op zo’n moment kun je de vering van een motor wel appreciëren, zeker bij hogere snelheden.

De omgeving waarin we reden, was wel de moeite waard. Initieel zo effen als een biljart, later iets meer glooiend, maar altijd kon je mijlenver kijken. De wegen waren meestal kaarsrecht en scherpe bochten waren een uitzondering. Leuk als je graag iets sneller rijdt, maar af en toe willen we natuurlijk ook ons bochtenwerk kunnen oefenen.

De namen van de dorpen in dit deel van Frankrijk (voormalig Frans Vlaanderen, in de 17de eeuw door Lodewijk XIV van het Graafschap Vlaanderen “gestolen”) doen mij altijd glimlachen. Alles klinkt Vlaams met een Franse tongval: Cappele Brouck, Coudekerque, Mannequebeurre,….

Ter hoogte van Calais reden we een flink stuk langs de rangeerterreinen van de Kanaaltunnel, indrukwekkend hoe zwaar dit allemaal beveiligd is. Kilometers omheining met prikkeldraad, camera’s en bewegingssensors overal, doet mij een beetje herinneren aan het IJzeren Gordijn (maar dan zonder de schietklare schildwachten).
Vanaf hier volgden we de kustlijn onder een stralende zon. Ter hoogte van Cap Blanc Nez konden we zelf van enkele haarspeldbochten genieten met uitzicht op zee! Het verkeer werd ook drukker, je merkt dat dit deel van Frankrijk populair is bij de toeristen.

De middagstop was voorzien op een terrasje in Audighen op een boogscheut van Cap Griz Nez. Conform de Franse wetgeving controleerde de ober eerst streng iedereen zijn “passe sanitaire” alvorens te bedienen. Bij onze groep was dit geen probleem, maar een West Vlaams koppel had zijn papieren thuis laten liggen en werd van het terras verbannen. Ordnung muss sein, maar dan op zijn Frans .

Na de middagpauze was er een bezoek aan Cap Griz Nez voorzien, een paar kilometer verder rijden. Het parkeerterrein ginds was redelijk volzet en van hieruit moest je nog een stuk te voet wandelen tot aan de top. In motorpak, met motorlaarzen aan en onder een stralende zon is dit gegarandeerd puffen geblazen en slechts een viertal jongens waren dan ook zo sportief om tot ginds te gaan.

De terugweg naar Oostduinkerke bracht ons doorheen een aantal pittoreske Franse dorpjes, compleet met een Mairie en talrijke cafés met “Bières Belges”. Het meest opvallende was wel Bergues (voorheen Sint Winoksbergen), waarvan de historische stadskern nog steeds beschermd wordt door indrukwekkende stadswallen in de 17de -eeuwse Vauban stijl. Eenmaal de toegangspoort voorbij, reden we precies door een straat in Brugge of Gent, compleet met Reien en gevels in de traditionele Vlaamse bouwkunst. Ik kreeg er kippenvel van.

De laatste kilometers verliepen vlot en tegen 18 uur reden we de parking van ons hotel terug op. Moe maar voldaan zoals ze zeggen, maar smachtend naar een douche en iets lichtere kledij.

De foto’s van de VLOM die MTC die dag genomen heeft genomen kun je hier bekijken.

https://photos.google.com/share/AF1QipMzR1rFNPyw1iuqvkCJuUha5YBFLK-rqfvec8RrzhazUPBtCS9-uGzd_EFlr7VgmA?key=OGYzUlhRRDgtOU90TG5LREpNbkZoTEQzcnFEWjd3

Dag 3

Na een goed nachtrust was de groep klaar om de terugrit naar de Kempen (211 Km) aan te vatten, ditmaal via de Vlaamse Ardennen.
De eerste kilometers route volgden opnieuw een waterloop (ditmaal de IJzer) tot in Diksmuide. Korte fotostop aan de Dodengang en dan doorrijden tot in Dadizele voor de koffiestop Nr 1. We parkeerden onze motoren voor de etalages van een chique kledijzaak in uitverkoop en onze twee duo rijdsters konden natuurlijk niet weerstaan aan de lokroep om de uitgestalde waren te inspecteren. Het café zelf herbergde binnenin een mini oorlogsmuseum, compleet met een Wereldoorlog 2 BMW R75 met zijspan. Gezien de hoeveelheid stof erop leek hij mij niet rijklaar.

Na de koffie verdween de zon en begon de grijze lucht toch langzamerhand regen te voorspellen. Gelukkig bleef het nog droog terwijl we genoten van de Kluisbergen en de Kwaremont.
Alhoewel de verkeersdrukte meestal zeer kalm was, heeft de groep voor ons, ter hoogte van Ronse, middenin een motortreffen gezeten. Wijzelf hebben de laatsten nog zien wegrijden, maar verder geen problemen ondervonden.

Het middageten was voorzien in de Lunchgarden te Ninove. Na twee avonden uitgebreid tafelen koos ik bewust voor iets lichts, maar er waren toch een paar dapperen die voor de mosselen gingen. Om een Harley of Goldwing te bedwingen, moet je inderdaad een stevige maag hebben. 

Vanaf Ninove en Aalst ging het bijna in rechte lijn naar ons eindpunt Zandhoven, met nog koffiestop Nr2 onderweg in het schilderachtige stadscentrum van Londerzeel. Het was begonnen lichtjes te druppelen, maar nooit erg genoeg om de regenkledij aan te trekken.

Bij de laatste koffiestop (van de in totaal negen stuks tijdens deze driedaagse) was het tijd om afscheid te nemen. Alle deelnemers vonden het een geslaagde trip: mooie routes, veel gelachen, lekker gegeten en bijna geen regen! Meer moet een mens niet vragen.

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X