Limburgrit BOK ‘ers

 

De eerste rit van September werd een bezoekje aan Limburg tot aan de Maaskant en dan retour. Voor A/M rijders hadden de organisatoren een rit van 229 Km klaar, de B/C rijders kregen een extra lus rond Maastricht en gingen 259 Km rijden.

 

De bijeenkomst was ditmaal in Mol op de parking van het Sportpark den Uyt. In totaal hebben er zich 70 rijders (waaronder ook 12 (!) nieuw rijders) aangemeld. Hierdoor was het een drukte van jewelste op die parking. Voor de “oude” rakkers” was dit geen probleem, die vonden direct hun groep en voorrijder, maar door het groot aantal nieuwelingen was het niet eenvoudig om deze allemaal even goed op te vangen en dus liepen sommigen jammer genoeg in het begin een beetje verloren. “Wie is mijn voorrijder, wanneer is de start enz…?”
Het moeilijkste was trouwens om een nieuwe naam op een onbekend gezicht te plakken en enkele keren heeft onze voorzitter op militaire toonhoogte een naam moeten brullen om zo de persoon te kunnen lokaliseren. Excuses voor deze mensen, de voorzitter is voor de rest een fijne kerel.
Eenmaal iedereen bij de juiste groep was het tijd voor de groepsfoto’s met op achtergrond het zwembad van den Uyt. Ondertussen werden we vriendelijk toegejuicht door de schoolgaande jeugd die konden genieten van onze motoren tijdens hun wandeling naar het zwembad.
Verrassend was ook de aanwezigheid van onze Max! The Day After, terug op de moto, dit na een lange revalidatie; altijd leuk om deze persoon terug in de groep te hebben.

De start om 9 uur is altijd even pittoresk als de finish. Rijden willen deze heren en echt veel geduld neen, dat kennen de BOK'ers niet. Bijna in colonnes vertrokken de groepen enkele minuten voor negen uur, weer indrukwekkend natuurlijk.
Mol richting Balen, van panoramische vergezichten was in het begin geen sprake, dit veranderde rond Hechtel-Eksel. In Peer reden we voorbij de vliegbasis Kleine-Brogel, ook wel de 10de Wing, KB of “KeeBee” genoemd in militaire taal, is uniek in vele aspecten. KB is namelijk de grootste eenheid van de Belgische Defensie en vervult permanent talrijke opdrachten in binnen en buitenland. Vervolgens langs het rond punt met een vliegmachine (F104 Starfighter) op sokkel, altijd het bezichtigen waard.


Na Peer richting Plokrooi kregen we toch mooie verrassende wegen; we zochten het ook in de landbouwwegentjes en de kronkelwegen in de dorpjes, die ons in het gebied rond Waterschei en Zwartberg brachten.
In 1909 werd te Waterschei begonnen met de eerste steenkoolboringen. Deze boringen waren technisch moeilijk omwille van het grote gevaar op waterdoorbraak en pas in 1921 werd de eerste kolenlaag op een diepte van 658 meter bereikt. Zo werd Waterschei een van de zeven mijnzetels uit het Kempense steenkoolbekken en de eindelijke steenkoolproductie in de mijn van Waterschei startte in 1924. De heidegronden waren ideaal om een volledige site rond de mijn te ontwikkelen.

Zutendaal richting Mopertingen. Tijd voor onze eerste stop. Dinsdag is echter een moeilijke dag, daar vele horeca zaken gesloten zijn. Onze C rijders hadden gelukkig het pad geëffend en stonden geparkeerd bij een kleine gezellig bruine kroeg met een buitenterras. Even op de rem en ook wij pauzeerden daar. Ja een leuke uitbaatster met de nodige allure, jong van geest en modern gekleed en kon aardig met ons meespreken. Het werd vlug een hilarische bende , Bleek dat ze ook bij ons in de Kempen soms vertoefde en eenzelfde horeca zaak bezocht als wij (ons stamcafé). Het was moeilijk om te vertrekken uit deze toch wel gezellig zaak maar wij moesten verder.

Juist voor Kanne kwamen prachtige haarspeldbochten. Helaas werden we “geneutraliseerd” door een landbouwvoertuig dat naar beneden ging en een ander landbouwvoertuig dat aan het klimmen was, dus weg snelheid.

In Kanne hadden alle drie de A groepen zich geparkeerd op de markt en de enige zaak, die op een dinsdag open was, volledig bezet. Ondanks het feit dat die zaak zelf warm eten serveerde, had de uitbater er geen bezwaar tegen dat onze A Mannekes hun eigen boterhammetjes opaten. We hebben het al anders geweten.

Vanaf Kanne begon de extra B/C lus en kwamen we voor het eerst langs de Maas om via een lus rond Maastricht door te stomen naar Eben-Emael. Na deze vlakke aanloopfase werd de intensiteit van bochtjes en haarspeldbochtjes toch verhoogd. In het Refuge Naturelle Saint-Pierre park mochten we zelfs volledig een mooie haakse nemen.

In Lanaye de Maas over om, door de bewoonde wereld, via Nivelle (even opletten om de groep bijeen te houden wegens de drukte) door Lieze en retour naar Eben-Emael te rijden. Was even wennen om door het toch wel moeilijke woongebied te rijden; verrassend was wel de bewondering die we kregen van het lokale publiek.

Ondertussen hadden we al enkele keren haasje over gespeeld met andere groepen. Richting Rijkhoven. Hier kregen we kleine opwarmertjes in vergelijking met het begin van de rit, kleine mooie boerenweggentjes. Op deze wegen deden we het stof opdwarrelen en er was zelfs een kasseienstrook. De eerste ontmoeting met de fruitbomen links & rechts, gevolgd door mooie stukken waar de snelheid werd opgedreven.

Onze volgende stop was in de gemeente Riemst. Het Gasthof Delicia was normaal gesloten, maar de vriendelijke uitbater zag er wel brood in om twee groepen te ontvangen aan 15€ voor friet met fricassee en koffie of nagerecht. Voor ons een meevaller.

Via Hoeselt naar Wintershoven. Na deze gemeente (had nog pas de wateroverlast overleefd, was echter niks meer van te merken) reden we “fruitig” door de fruitstreek naar Kortessem, Wellen en Kermt. De A groepen waren ons, tijdens onze Fricassee break, gepasseerd, maar we zijn ze nadien niet meer tegen gekomen. Achteraf bleek dat die aan de kerk in Kermt verscholen zaten. Wij verder naar Beringen en nu werden we even vergezeld door donkere wolken en kregen zo wat engelenwater over ons; net niet genoeg om het regenkostuum aan te doen. Stoppen was er nu niet meer bij, we waren toch een beetje beducht om de regen voor te blijven. Langs Leopoldsburg via een druk rondpunt, maar dit werd snel vergeten; er volgde nog een super lus langs prachtige baantjes via Meerhout naar Ham, ons einddoel.

De C rijders hadden al plaatsgenomen op het terras, gevolgd door onze B groep met kort daarna de tweede B groep. Na een deugddoende koffie zijn we huiswaarts gereden. De A rijders heb ik niet meer gezien, die nog wat later toegekomen aan het eindpunt. De Moltimers hadden nog een beter idee, zij hadden ergens anders een mosselmaaltijd voorzien met de madammen.

Op weg naar huis konden we nog even aanpikken bij de Zwaantjes van de Federale Politie. Ja toch wel snelle jongens, kwamen van een oefensessie op het circuit in Zolder. Het “aanpikken” was van korte duur daar ze de snelweg verkozen en wij namen de binnen baantjes.

Weer een super dag met voor mij 315 km op de teller. Was voor mij trouwens een speciaal ritje omdat ik deze route had voorgesteld. Toch gaat mijn bewondering naar Jos en zijn team, die de rit hebben verkend en een “Fine Tuning” hebben doorgevoerd. Weer prachtig werk van deze mannen.
BOK’ers bijeenkomsten zijn altijd leuk en zoals al verschillende malen gemeld, “diegene die er niet bij waren hadden weer ongelijk”. Op naar de volgende.

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X