Rondje Wesem:BOK’ers 28/09/21

 

Voor de laatste rit van september konden we ons geen mooiere dag inbeelden. De volledige week waren herfsttoestanden met regen en wind voorspeld, behalve die ene dinsdag waarop het droog en zonnig zou worden. De inschrijvingen liepen dan ook als een trein, 82 (!) namen hadden zich gemeld, waaronder weeral drie nieuwe leden.

Op de parking aan de sporthal in Retie was het ’s morgens dan ook een drukte van jewelste. Gelukkig kennen vele rijders intussen al de “BOK'ers verdeling” van deze startplaats en reden ze dan ook direct naar de verzamelzone van hun groep. Hier en daar moest ik nog een paar mensen hun zone aanwijzen, maar algemeen bekeken verliep het toekomen zeer vlot, zeker gelet op het groot aantal motoren dat een parkeerplaatsje moest vinden.
De sfeer op de parking was dan ook opperbest, iedereen was ontspannen, er werd overal gelachen, duchtig verbroederd en verzusterd. Wat een verschil met een paar maanden geleden, toen we nog met mondmaskers op 1,5m afstand moesten houden.



Toen alle lijsten ingevuld waren, bleek uiteindelijk dat er maar één afmelding was, waardoor er een nieuw BOK'ers record werd gevestigd met 81 starters! Dat we deze massa “in bedwang kunnen houden”, is grotendeels te danken aan onze talrijke voor- en achterrijders die, elke rit opnieuw, zich volledig inzetten om de leden een fijne probleemloze rit te bezorgen. Een dikke merci is hier zeker op zijn plaats.

Op het programma stond een rit doorheen Nederlands Brabant en Limburg tot in Wessem, een sympathiek stadje aan de Maas en terug. Voor A/M was een omloop van 242 Km uitgestippeld, B/C kregen een extra lus rond het natuurpark De Groote Peel om zo 293 Km te rijden.
Toen het startuur naderde was de bende weer niet te houden. Iets voor negen uur reden de C rijders met ronkende motoren de parking al af en de eerste B groep volgde direct daarop. Het vertrek ging zo vlot dat de laatste van de acht groepen de parking al verlaten had om negen na negen.

Het eerste uur na de start reden we oostwaarts, waardoor we veel last hadden van de laaghangende zon. Rijden met zowel zonnebril en zonneklep was de enige manier om niet verblind te worden. Zolang je in open veld bleef, was dit geen probleem, maar telkens wanneer je een bos naderde moest je verduiveld goed opletten om niet verrast te worden door een fietser of voetganger.

Het parcours was weer zorgvuldig uitgekozen, afgezien van hier en daar een paar stukken bebouwde kom, werd er steeds door bossen of velden gereden over goede rustige wegen met af en toe wat leuke bochtjes.



Halverwege de morgen reden we doorheen een Nederlands dorpje, toen ik opeens aan de straatkant, tegen het zonlicht in, het silhouet zag opduiken van een man met aan de ene hand een hond, terwijl hij met zijn andere hand een fladderende kip vasthad. Onmiddellijk de snelheid verlaagt om beter te kunnen kijken en toen bleek dat het een valkenier was die zowel zijn hond als zijn buizerd meenam op de dagelijkse wandeling. Kom je niet alle dagen tegen.

Met de A groep had ik een stop voorzien in een café in Hamont. Volgens de informatie op het internet zou deze open zijn, maar toevallig vandaag hing er een bordje “gesloten wegens uitzonderlijke omstandigheden”. Niet getreurd, ik wist iets verder nog een zaak, die jammer opnieuw gesloten bleek. Dan maar op de parking eventjes gerust en een slok water gedronken alvorens door te rijden naar de middagstop.

De B en C groepen hadden meer geluk. Dankzij hun bijkomende lus passeerden zij de toegang van het Natuurpark De Groote Peel, waar er een leuk terrasje is met twee vriendelijke dames achter de toog. Ideaal voor een lekkere koffie met koekje of een warme chocolademelk voor de duo rijdsters

Een tiental kilometer voor onze middagstop veranderde het landschap en passeerden we de ene waterloop of grote vijver na een ander. Dat de streek gekend is voor allerlei activiteiten op en rond het water werd bevestigd toen we voorbij een impressionant watersportdomein, compleet met een metershoge springschans en aquapark, reden.



Deze rit was de laatste “corona” inhaalrit en daarom wilden we iets speciaal doen voor onze leden. In plaats van de normale bokes ’s middags, hadden we gereserveerd bij een eethuisje in Wessem, waar een lichte lunch op Nederlandse wijze (lees: een boerentostie, uitsmijter of soep) kon genuttigd worden. Om 81 rijders vlot te kunnen bedienen, had de zaak het nodige extra personeel voorzien en hun buitenterras geopend. Alhoewel de opdieners goed hebben doorgewerkt, duurde het toch meer dan anderhalf uur alvorens iedereen gegeten en gedronken had. Dan lijkt een snelle boterham met een tas koffie opeens toch geen zo’n slechte oplossing.



Alhoewel in de namiddag hier en door grote wolkenformaties verschenen, bleef het zonnetje haar best doen. Vanaf nu liep het traject terug westwaarts richting de Kempen en waar we ’s morgens vooral ten noorden van de grens hebben gereden, bleven we nu vooral in België. Het landschap bleef echter even mooi, met de nodige porties bos en veen.

De namiddagkoffie voor de A groep was voorzien aan een buurthuis in Grote Brogel, het Bruegelheem. De (enige) uitbaatster was wel eventjes in paniek, toen we onze dertig motoren parkeerden en haar terras innamen. “Ik ben wel alleen hé!”. Ondanks deze alarmkreet werden we vlot bediend. Hier komen we zeker nog terug, ook al omdat een koffie met vla er maar 3 euro kost. Alleen jammer van het lawaai van de overvliegende F-16’s.



Bij het binnenrijden van Olmen, het laatste dorpje voor onze eindhalte, was het opeens aanschuiven geblazen. In de verte zagen we blauwe politielichten, dus er moest iets gebeurd zijn. Gelukkig kon onze groep snel een zijstraat inslaan om dan via kleine wegen naar ons eindpunt te rijden, zigzaggend tussen de talrijke tegenliggers, wat erop wees dat het serieus moest zijn, want de hoofdbaan was afgesloten in beide richtingen.



Aangekomen in Ham bij het Fiets café Kristoffelheem, waar al veel van onze motards op het terras zaten, werd al snel verteld dat er minstens één motorrijder bij het ongeval betrokken zou zijn. Misschien zelf meerdere, want er waren drie ambulances gezien. Op dat moment krijg je als voorzitter een ijskoude douche, want gezien tijdstip en plaats, was de kans natuurlijk groot dat het om één van onze groepen ging. Alhoewel bij een snelle rondvraag op het terras alles oké leek, waren er toch een paar groepen niet toegekomen, want mijn ongerustheid natuurlijk aanwakkerde. Geprobeerd om een paar voorrijders te bellen, maar niemand nam zijn telefoon op. Niet onlogisch, de meesten waren naar huis aan het rijden (hoopte ik).
In de daaropvolgende uren heb ik toch iedereen te pakken kunnen krijgen en alles bleek gelukkig oké. Later op de avond is er toen, over dat ongeval, een artikel met foto’s op het internet verschenen, waaruit duidelijk bleek dat het om één rijder ging (die bovendien geen BOK’er kon zijn), die jammerlijk genoeg zwaargekwetst werd, net als de twee inzittenden van een auto. Naar verluidt zou die motorrijder de regels genegeerd hebben om snel een voorrangsbaan willen over te steken.

Alhoewel ik natuurlijk dit ongeval ten zeerste betreur, was ik toch opgelucht dat alle BOK'ers veilig thuis waren, na opnieuw een fijne rit in aangename weersomstandigheden. Daar doen we het voor.


 

Enkele sfeerfoto's

Individuele foto's

Individuele foto's

Bij aankomst op de startplaats werden de deelnemers aan deze toertocht op de gevoelige plaat vastgelegd.

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info

X