Bok’ers:Uitstap naar haven van Antwerpen

11 januari eerste BOK’ers rit in 2022: Haven van Antwerpen

De start naar het nieuwe seizoen motorrijden is ingezet met een toch wel speciale rit “de haven van Antwerpen”.

Als eerste reactie gaf dit het bij vele rijders een dubbel gevoel. Wat gaan we zoeken richting Antwerpen want iedereen hoorde ook de berichten over files richting Antwerpen? Het bestuur was zich bewust van de risico’s van een tocht naar de haven en heeft daarom, bij de voorbereiding, de hulp ingeroepen van twee “locals” (Frank en Ron). Zij hebben hun terreinkennis gebruikt om een vlotte route te maken doorheen dit wespennest van wegenwerken en verkeersopstoppingen. Thanks guys!

Ook het weer kon die dag een mogelijke spelbreker zijn. De temperatuur ’s morgens zou net onder nul zijn en niet elke rijder is daar blij mee. Maar al deze vooroordelen leken op niks gebaseerd te zijn. Prachtige rit en super motorweer.



Bijeenkomen deden we op de snelwegparking aan het Texaco tankstation op de E34 te Gierle/Lille richting Antwerpen. De begroeting was weer hartelijk en de nodige grappen betreffende kledij volgden natuurlijk; er was sprake van thermische onderbroeken, handvat verwarming die niet werkte en ga zo maar door! Het was weer een allegaartje van stevig ingepakte rijders met dikke jassen, muts over de oren en handschoenen. De jaarlijkse vergadering van “Michelin mannekes” is er niks bij.
Na de verdeling van de verschillende groepen (20 A deelnemers, B 24 deelnemers en C 10 rijders) gingen de mutsen weg, helmen op en werden de motoren gestart. Omstreeks 9.30 uur vertrok de C groep om aansluitend ook de andere groepen te zien vertrekken.
Jef en Roger, twee rijders van een B groep, bleven achter op de parking, want één van hun motoren had startproblemen. Dit kon gelukkig snel opgelost worden en op hun eigen houtje vertrokken ze iets later, de andere groepen achterna.

 

Het autobaan avontuur was van korte duur, daar we al na één km de afslag Vosselaar namen, met aan de linker zijde natuurgebied de Boskant. Via Sint Jozef en Rijkevorsel naar Antwerpen. Voor velen toch een verrassende route met weinig verkeer en ja, toch ook redelijk rustige baantjes. Het gaf wel een andere dimensie aan het motorrijden.
Er werd een tijdje langs de kanalen en over de Kempische bruggen gereden totdat we Schilde naderen. In de Ardennen kunnen we meer genieten van de natuur, maar hier konden we al die mooie villa’s bewonderen. Ook het tempo was anders, meer rustig natuurlijk. Dat had ook te maken met rondkijken, het verkeer en vooral de vluchtheuvels.

De A groepen hadden al na 40 Km een eerste koffiestop ingepland, aan restaurant Vogelenzang. Net zoals de villawijken waar we net doorgereden waren, had deze zaak iets meer allure dan wij gewoon zijn. Overal lag er voltapijt, op de tafels witte gesteven lakens en servetten en aan de deur ging er een afgebladerde zelfklever waar nog net het woord “Michelin” te lezen was. De koffie koste er ook dan ook 3,50 EUR, maar we kregen er dan ook twee koekjes bij! Dan kun je toch niet klagen, he?

Vanaf Wijnegem stuurde de GPS ons langs het Albertkanaal en reden we een andere wereld binnen. Hier begint meer het verhaal van ondernemerschap, vele bedrijven en noeste arbeid, emoties, voorspoed en tegenspoed. Hier draait de economie op volle toeren. Dit konden we direct aanschouwen door de vele bouwwerven en nieuwe bedrijven. Via Bouwmaterialen Van Pelt en langs het Bouchenborgpark infiltreerden we zigzaggend de grootstad binnen, onder de Ring door.
Eindelijk in het echte havengebied en even attent rijden dus. Brugje toe, andere brug nemen, even over het fietspad.. neen geen overtreding, was aangeduid als omleiding. Gewoon leuke gekke situaties voorbij verschillende Natie werven, waar vroeger nog echt gewerkt werd met “krukhaken, pirrewitjes en natie paarden”. Nooit voorheen hebben de Europese havens een zo hoge vorm van hoogconjunctuur gekend als vandaag. Het geheel van deze evolutie, van ontstaan van de klassieke Antwerpse Natie tot de hedendaagse gespecialiseerde bedrijven. Toegekomen aan de Siberiabruggen waar we even moesten wachten voor de lichten op groen sprongen konden we in volle glorie het Havenhuis aanschouwen.



Dit hippe gebouw, met wortels in het verleden, is de nieuwe hoofdzetel van het Havenbedrijf Antwerpen. Het Havenhuis is een innovatieve werkplek voor de ruim 500 medewerkers. Daarnaast kan je het gebouw met een gids bezoeken en genieten van het panoramisch uitzicht over de haven en de stad.

In het Havenhuis komen verleden en toekomst van de haven van Antwerpen samen. Het onderste deel was vroeger een brandweerkazerne die op het uiterste punt van de haven stond. Bij de renovatie werd deze prachtige kazerne behouden en nu wordt deze plek als begin van het uitgestrekte havengebied aangeduid. Een duidelijker symbool van de groei van de haven van Antwerpen is er niet.

 

Met de Schelde aan onze linkerzijde verliep de rit verder naar Lillo Fort, een miniatuurdorpje met onder andere een poldermuseum (opgericht in 1959 over de geschiedenis van de Antwerpse Polders). Dit was de eerste stop voor de B en C groepen. Doordat al deze groepen kort na mekaar toekwamen, werd het piepkleine dorpspleintje volledig ingenomen door de motoren. Ook het leuke cafeetje bij Marleen, een kranige snelle en vlotte dame, liep vol. Eén van de B rijders Jean vergat binnen zijn helm af te zetten, hilariteit ten top en de grappen volgden natuurlijk. Na een tas koffie en soep namen we afscheid van Fort Lillo wat toch een bijzonder heemkundig plaatsje is. (Zeker eens bezoeken).


 


De A groepen kwamen hier iets later toe en opnieuw werd het dorpsplein vakkundig bezet door al hun motoren. Jef en Ronny (onze twee B rijders met startproblemen in het begin), zaten toen hier ook en waren verwonderd dat ze de A groepen voorbijgestoken hadden zonder hen gezien te hebben. Bleek echter dat ook de GPS van onze pechvogels die dag kuren had, waardoor deze twee onfortuinlijke rijders een groot stuk over de snelweg hadden gereden en dus niks van de rithaven hadden gezien.  

Bij de A rijders had Johan startproblemen met zijn motor, een oldtimer BMW. Geen nood, hij kende de oplossing. Hier en daar een kabeltje kortsluiten tot je een vonk kreeg en de startmotor sloeg direct aan. Al waren er een aantal groepsleden die beweerden dat Johan twee vuurstenen gebruikte om zijn motor te starten, maar dat gelooft natuurlijk geen kat.

 

Na Lillo werd er verder gereden via de Scheldelaan. Bij een B groep sloeg de pech toe. Gust, één van hun rijders, was met zijn voorwiel in een treinspoor gehaakt. Een pijnlijke val was het gevolg, maar mede door hulp van zijn collega’s kon hij de rit verder zetten. Hij had wel pijn aan de voet, maar wat een harde kerel onze Gust. De dag nadien is hij naar de dokter geweest. Verdict: een gebroken spiertje in de hiel en dus nu in het gips. (snel beterschap Gust).

 

Het aanschouwen van zeeschepen en grote chemische bedrijven bracht ons buiten het havengebied richting Stabroek Zandvliet. Vanaf hier kregen de B en C rijders nog een extra lus richting Wuustwezel, Nieuwmoer, Essen, Hoek. Het gaf toch een ander dementie weer, het gas open en mooie vlotte baantjes, zelfs fijne bochten. Een route waar menig rijder nog niet gepasseerd was, althans dat was de uitspraak bij onze tweede stop in Essenhoek, café Bostella.



Een rondborstige waardin lokte ons naar binnen met gratis worstenbrood (de restjes van Verloren Maandag). Vele rijders hebben nadien wat extra fooi gegeven als teken van waardering.

Ondertussen werd er in de B groepen verteld over Jef en Roger, onze twee onfortuinlijke rijders. Verwonderlijk, want deze gestrande rijders zaten ook net gezellig worstenbrood te eten, want ze hadden ondertussen hun groep ingehaald!



De A groepen hadden deze stop niet op hun kortere route en daarom was er een pauze voorzien aan Café De Zandberg in Wuustwezel. Opnieuw blijkt dat je het internet nooit blindelings mag betrouwen, want volgens de info op hun site was deze zaak open op dinsdag. Niet dus, maar gelukkig had iedereen wel wat drinken mee en na een korte pauze werd de tocht verdergezet.



 

De laatste 64 km voor B en C liep via Wuustwezel, Braken, Terbeek over landelijke wegen met zelfs de zon pal voor, gecombineerd met dorpjes, ja dat konden we wel appreciëren, was gewoon leuk rijden. De temperatuur was ondertussen gestegen tot een gezellige 6° Celsius met een open hemel, de dikke motorhandschoenen waren allang vervangen door lichtere modellen.

In Merksplas namen we afscheid van onze Gust; ondanks dat hij heel de rit was meegereden was het toch wijselijk voor hem om de thuisroute te nemen. De rest reed door naar de eindstop, voorzien in Rijkevorsel café Het Centrum, waar de A groepen ook net toekwamen. Er werd duchtig nagepraat, vooral over het gratis worstenbrood. De A rijders die deze extra lus niet hadden gereden, waren toch een beetje jaloers.

 

Een tocht van 200 km voor B en C (159 voor A), een speciaal ritje met onverwachts een brok cultuur. Onze eerste rit 2022 “Op uitstap naar de haven van Antwerpen” is zeker geslaagd, zelfs een mooie rit. Daar is over nagedacht en zeer goed voorbereid.

Val misschien in herhaling, maar onze route bouwers kunnen er wel iets van, dit met altijd mooie verrassingen. Goed georganiseerd mannen.

 

 

 

De afwezigen hadden weer ongelijk op naar de volgende.

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info