Rondje Luik :BOK’ers 10 mei 2022

 

Dinsdagmorgen 10 mei 22, net voor 8 uur. De startplaats Tessenderlo voor het Rondje Luik is, op de motoren van Marc en Jos na, akelig leeg. Vol ongeduld wachten ze de komst van de BOK'ers af, klaar om alles in goed banen te leiden (of is het “lijden”?). En komen doen ze, de ene alleen, de anderen in groepjes tot uiteindelijk, iets voor 9 uur, de parking bomvol staat met 102 deelnemers (geen 103 zoals in de fotoreportage, ergens was een naam dubbel geteld).

Zoals recentelijk tijdens de ledenvergadering besproken worden er vandaag een paar nieuwe dingen getest om één en ander vlotter te laten verlopen.

 

Zo hadden bijvoorbeeld een aantal voorrijders hun motorscherm gemarkeerd, om zo de vele rijders toe te laten sneller hun groep te vinden. Binnen de A groep gingen ze nog verder en hadden ze een kleurencode afgesproken om de subgroepen in te delen.




Ander idee: om de talrijke nieuwe gezichten een naam te kunnen geven, had de voorzitter een pop up winkeltje geopend in de koffer van zijn Goldwing om er naambadges aan een halve euro te verkopen. Hij had zelf de zwarte stift van de kleurdoos van zijn kleindochter geleend, zodat de kopers hun naam konden schrijven. Redelijk veel motards hebben hier gebruik van gemaakt en droegen dus fier hun voornaam op hun vest.



Bij deze rit werd ook een ander proefproject gestart, namelijk dat van de Vrije Rijders (of V groepen). Drie zulke groepen hadden zich aangemeld, waardoor vooral de B groep duchtig was afgeslankt tot een aangename 31 motards. Ook tijdens de rit bleek nadien alles goed te verlopen, al vond een V voorrijder wel dat hij het sociale contact een beetje miste. Tja, “elk voordeel heeft zijn nadeel” zei ooit een groot voetbalprofeet (of was het andersom?). In elk geval, gezien het positieve resultaat wordt dit proefproject voorlopig zeker verdergezet.

Natuurlijk werd er niet gewacht tot stipt negen uur: vijf voor vertrokken de C rijders voor hun experimenteel parcours van 388 Km, een niet verkende rit tot aan Prüm en terug. De andere groepen volgden aansluitend, hun routes waren wel verkend. De B jongens (en de meeste V rijders) hadden 313 Km voor de boeg, terwijl A en M zich beperkten tot 256 Km.

Het weer was prachtig, stralende zon en nog niet te warm. Het eerste stuk was voor iedereen op de snelweg, kwestie van zo snel mogelijk op de leuke baantjes te geraken. In Bilzen werd de afslag genomen en kon het genieten beginnen. Vanaf de eerste meter was het raak, kronkelende landwegen tussen de velden. Vliermaal, Kerniel en zo verder zuidwaarts. Hoe dichter we de taalgrens naderen, hoe heuvelachtiger het terrein begon te worden.


 

 


Bij de eerste stop van de A rijders, op de parking van een zwembad, bleek dat de voorzitter ziek aan het worden was (zijn vrouwtje had de dag voordien al buikgriep gekregen) en dat hij voor alle veiligheid hier de rit wilde afbreken. Zijn groepje van 10 rijders moest dan verdeeld worden over de drie andere voorrijders, waardoor sommige 14 volgers kregen. Gelukkig zijn de meeste A rijders gedisciplineerde en ervaren groepsrijders, waardoor dit geen nadeel had op het rijplezier.

’s Morgens was het niet gemakkelijk om een cafeetje te vinden dat nog open was ook. Dat moet je geen twee keer tegen de B rijders zeggen, zij hadden aan een kerk in Engis een landelijk cafeetje met terras gevonden, zodat de eerste dorst kon gelest worden. Rik + groep binnen in de zaal, Leo + groep op terras en de zaak zat goed vol.



Vanaf hier werd de Maas gevolgd op een grote baan waar je hier en daar 120 mocht rijden, alhoewel de kwaliteit van het wegdek dit niet altijd toeliet. Onderweg nog wegenwerken om te genieten van de nodige stofwolken en het Paris Dakar gevoel was compleet.
In Hoei werd de Maas verlaten en werd de vallei van de Hoyoux gevolgd, lekker kronkelende wegen met fijne bochten. Het rijden werd met de minuut leuker.

Het A Team had de middagstop voorzien op een ongewone plaats, het Amerikaanse soldatenkerkhof van het Ardennenoffensief in Neupré. Een niet voor de hand liggende keuze, maar hier was tenminste voldoende parkeerplaats. Bovendien zijn er publieke (en zeer propere) toiletten beschikbaar en het is er altijd rustig. Je moet er natuurlijk de regels respecteren (geen luide muziek of zo), maar dit is voor de BOK'ers geen probleem? Neen? Niettegenstaande de grote parking was er toch één motor die niet meer in de voorziene autovakken kon geparkeerd worden en zich dus buiten de lijntjes had gezet. Echter, dit was buiten de conciërge gerekend, want deze pechvogel mocht niet blijven staan en moest moederziel alleen verhuizen naar een andere parking aan de overzijde. Alsof ze in Amerika nooit buiten de “lijntjes kleuren”!



Een paar motards zijn eventjes naar de herdenkingsplaats en de achterliggende begraafweide gewandeld. Een mens wordt er wel stil van, al die kruisjes netjes op een rij. Hier rusten 5.162 soldaten, maar in de herdenkingsplaats staan ook nog 463 namen, vermisten van wie de lichamen nooit gevonden zijn. Mensen die hun leven hebben gegeven zodat wij in vrijheid kunnen leven, iets wat velen tegenwoordig niet meer beseffen.

Voor A rijder Paul sloeg de pech toe. De achterband van zijn Goldwing bleef niet op druk (rubber ventiel verduurd?) en, na zijn band nog eens goed opgepompt te hebben, nam hij de verstandige beslissing om naar huis te rijden. Hopelijk komt het snel terug in orde.

De B en V rijders moesten halverwege de dag een nieuwe route in de GPS steken en hiervoor probeert het bestuur bij de verkenning steeds een deftige “wisselplaats” te vinden. Ditmaal was dit voorzien aan een café met terras in Hamoir aan de oevers van de Ourthe. Sommige rijders hebben hier hun lunchpakket aangesproken, anderen verkozen een drankje op het terras, maar iedereen genoot van het moment.

 

Na Esneux ging het noordwaarts en eenmaal de E40 over kwamen we terecht in het Land van Herve, een meer glooiende streek met toch interessante wegen.


 


Blégny, namiddagstop voor de A rijders. Hier is een gekend café met twee terrassen waarvan we weten dat het open is op dinsdag. Ook is er aan de achterzijde een “geheime” parking met een directe toegang tot het achterste terras. Pech natuurlijk, het achterste terras bleek gesloten, waardoor de groep terug naar de voorzijde moest rijden, waar de B groep van Rik al de mooie plaatsjes had ingepikt. Geen nood, voor de kerk was nog parkeerruimte zat en met wat wringen en duwen heeft iedereen in het enige open terras een plaatsje kunnen vinden.

Na Blégny volgden er, ter hoogte van Visé, een paar mooie haarspeldbochten om af te dalen tot de Maas. Elke meter puur genieten, zolang je geen trage vrachtwagen voor je neus hebt die het feestje verpest.
Het A team had wat verder een tankstop voorzien. Hier was het eventjes aanschuiven alvorens iedereen zijn bakje vol had. Bij het vertrekken nadien had de motor van Monique startproblemen, waarschijnlijk door batterijproblemen. Een paar mensen bleven achter om haar bij te staan, terwijl de andere groepen vertrokken voor het laatste stuk, omdat het te gevaarlijk was om hier 30 motoren te laten wachten tot het euvel hersteld was.
Peter kocht startkabels in de tankshop, toen de uitbater (ook een motard) aanbood om zijn motor voor te rijden om zo de stroom van zijn batterij te kunnen gebruiken. Monique haar motor kuchte even en sloeg toen aan. Probleem opgelost! Die hulpvaardigheid onder de motorrijders, echt iets hartverwarmend en volledig onbestaande bij gebruikers van vierwielers.


 


Na Visé verliep de route over een mooie regionale baan waar wat sneller kon gereden worden. Onze fotograaf stond de groepen op te wachten. Marcel, voorrijder van een V groep, stopte bij onze François en zei “geef mij dat fototoestel eens, dan sta je er ook eens op!”. Tof initiatief.

Een B groep heeft het voorbijsteken van een andere groep, de Moltimers, kunnen oefenen. Toen voorrijder Leo de M groep voorbijstak, hebben ze vertraagd om gedisciplineerd op één rij aan de kant te gaan rijden. Een dergelijk inhaalmanoeuvre is voor niemand fijn, maar als iedereen meewerkt kan het veilig en vlot gebeuren. Bedankt mannen, doe zo voort.
Een beetje verder, ter hoogte van Bilzen kwamen beide groepen mekaar terug tegen op het terras van een gezellige “versterkte boerderij” café (zo eentje in het vierkant gebouwd met een grote poort, heel typisch voor deze streek). Toch fijn dat, ondanks de verschillende snelheden en trajecten, de groepen toch kunnen verbroederen.



Eindhalte van de rit was Grand Café Paal 26 in Beringen, een zaak met een grote parking en een even groot terras. Ideaal dus voor de BOK'ers om de dag af te sluiten. Echter Annie, die ook meerijdt met de Limburgse OKRA motards, vertelde ’s morgens vroeg dat een tijdje geleden de Limburgse groep niet binnen mochten in deze brasserie, zonder opgave van reden! Motorhaters???
Het was dus met een bang hart afwachten hoe de ontvangst zou zijn, maar gelukkig waren wij wel welkom. Het was in elk geval een gezellige boel, het terras zat goed vol en iedereen kan zijn verhaal kwijt bij de laatste koffie (of het eerste glas bier).

Ook de C rijders kwamen hier toe. Zij hebben ook kunnen genieten van een mooie rit, maar hebben toch omleidingen en wegenwerken tegengekomen, met wat zoekwerk tot gevolg.

Pechvogel van de dag was B rijder Gust. ‘ Morgens vroeg, thuis nog, ontdekte hij dat zijn motor een olielek had. Gelukkig mocht hij direct naar de garage, waar men een noodoplossing toepaste. Zo heeft hij toch de rit volledig kunnen meerijden, maar hij moest de dag nadien zeker terug naar de garage om het probleem definitief op te lossen. Echter, op woensdag bij een grondiger nazicht werd vastgesteld dat er ook nog een serieus (en duur!) probleem was met zijn achterbrug. Door die hoge kosten heeft Gust, met pijn in het hart, dan ook besloten om afscheid te nemen van zijn trouwe tweewieler. Gelukkig heeft hij snel een betaalbare tweedehands Suzuki Burgman 650 gevonden, zodat hij de volgende rit toch erbij kan zijn. 

Besluit van de dag: een zeer mooie rit, weeral prachtig gemaakt met lekker bochtenwerk, afgewisseld met snellere stukken. Dikke pluim voor onze Jos. Bovendien was het fijn dat verschillende groepen mekaar tegenkwamen op de stops, altijd fijn om te kunnen verbroederen.

We vallen in herhalen, maar de afwezigen hadden dit keer echt ongelijk!

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info