Toerrit 12 juli: BOK’ers

Tessenderlo-Marche-les-Dames-Philippeville

Om 6u30 uur liep de wekker bij Jaak thuis af. Lunchpakket klaargemaakt en even gebrainstormd over de kledij: zomer, tussenkledij of winterpak? Keuze was snel gemaakt, het werd zomerkledij, want het beloofde een zeer warme dag te worden.

Afspraak met de vrienden aan het pompstadion om vandaaruit naar het BOK'ers treffen in Tessenderlo te rijden. Op de fly-over in Geel verloor Gust zijn motor trekkracht, niet normaal oei een probleem! Gust geholpen op een veilige plaats te parkeren, even de VAB bellen en wij moesten verder. Wat het probleem was zouden we later wel vernemen.

 

Het bestuur was ondertussen iets voor 8u op de Total snelwegparking in Tessenderlo toegekomen en maakte zich klaar om de rijders op te vangen. Oei, probleem: onze klassieke parkings stonden redelijk vol met vrachtwagens waarvan de chauffeurs duidelijk aan het slapen waren. Hopelijk kunnen ze iedereen een plaatsje geven.

 

De vroegste rijders waren hoofdzakelijk C rijders. Zij hadden een reuzetocht van 481 Km af te werken richting Luik Diekirch Bastenaken en daarom vertrokken ze vandaag een half uurtje vroeger. Ook één V groepje was van plan om vandaag die afstand te rijden en zij vertrokken zelfs als eerste groep. Toeval of niet, het geluid van de motoren begon een aantal snurkende vrachtwagenchauffeurs te wekken en de ene na de andere reed de parking af. Probleem opgelost.



Een beetje later komt Jaak en vrienden de parking opgereden, waar alle 84 deelnemers een plaatsje hadden gevonden. Is niet het grote aantal dat we gewoon zijn maar juli is een verlofmaand voor de oudjes (wij dus)! Velen waren nog aan het genieten van hun vakantie.

Op het programma stond voor de andere groepen een tocht richting Philippeville: voor de A en Moltimers een ritje van 241 km, de B rijders kregen met een extra lus rond het vliegveld van Florennes in totaal 298 km. Met deze hitte moest het niet veel verder zijn.

 

Na de start even de autobaan richting Hasselt volgen om daar de fruitstreek richting Sint Truiden op te draaien. In het spoor van de Moltimers (zij waren juist voor ons vertrokken) konden we het voorbij steken even oefenen en ja, moet eerlijk toegeven, dit maneuver werd perfect uitgevoerd. Voorbij kersen en peren kwamen we snel in en rond Sint Truiden. Het centrum lieten we links liggen om door te stomen richting de voormalige vliegbasis Sint Truiden Brustem. Reeds voor 1940 werd deze vliegbasis gebruikt door de Belgische luchtmacht, nadien door de Duitse bezetter (om geallieerde bommenwerpers, onderweg naar Duitsland, te onderscheppen) en na de oorlog, opnieuw door de Belgen, tot ze in 1996 sloot en er bouwvallig werd. Vanaf 2013 gingen er stemmen op om een deel van het vliegveld om te bouwen tot Drone Valley en vanaf 2017 werd er gestart met het bouwen en testen van drones. Vreemd genoeg, tijdens het voorbijrijden zagen we een vreemde vogel met een enorme vleugelbreedte. Bij de discussie achteraf werd het mysterie opgelost, dat moet een drone geweest zijn!

 

De rit ging verder door Montenaken. Prachtige streek, mooie natuur en ja al wat bochtenwerk. Wegen wel hier en daar wat beschadigd, dit zal wel te maken hebben met de slag bij Montenaken in 1465.

In Hannuit dacht de B groep van Leo een eerste stop te houden, maar er was een festiviteit in de stad. Niet volledig correct, de gemeentearbeiders waren de marktplaats (waar er vorige week een soort van Beachbar geweest was) nog op hun dooie gemak aan het opruimen. De meeste A groepen zijn hier wel gestopt en hebben hun motoren overal tussen gewrongen om toch maar een koffie te kunnen drinken.



Na Hannuit probeerde een afgesloten straat roet in het eten (of is dit hier “in de naft”?) te gooien, maar onze ervaren voorrijders hadden geen moeite om vlot een omschrijding te vinden. De omgeving veranderde, het drukke verkeer was weg, alsook de Vlaamse snelheidsbeperking van 70 Km/u (behalve in de dorpjes). Ja, weer leuk en aangenaam rijden.

 

De route bracht ons richting Marche-les-Dames, een oord met een mysterieus verleden: Albert I, koning der Belgen, overleed hier na een val van de rotsen in 1934, althans volgens de officiële versie. Omdat er van de val zelf geen getuigen waren, wordt sindsdien druk gespeculeerd over de ware doodsoorzaak. Hier is ook het trainingscentrum van de Commando’s gelegen (met in het midden het Chateau d ‘Arenberg), waar men de militairen aanleert om rotsen te beklimmen en waterlopen over te steken.

Aan de Maas draaien we rechtsaf richting Namen en volgen we een spoorlijn langs prachtige rotsformaties . Onderweg passeren we Refuge Albert I (waar zijn lichaam gevonden werd) en de grotten de la Vire de Tarzan, heel indrukwekkend allemaal.

Bij het binnenrijden van Namen was het voor de groep van Jaak tijd voor een stop. Recht tegenover het imposante standbeeld van Albert I werd een leuk terrasje gevonden, ook mooi om te zitten. Van hieruit zagen ze drie A of B groepen en de Moltimers passeren, van de anderen geen spoor.



Na de koffie werd de route verdergezet met de Maas aan de linkerzijde, een drukke baan doorheen Namen met kort opeen veel ronde punten. Goed aansluiten was hier de boodschap zodat iedereen bij zijn groep kon blijven. Na Wepion werd die drukke baan verlaten en volgde de route een prachtige, maar enorm hobbelige, singeltrack doorheen het Bois de la Haute Marlagne. Snelheid aanpassen was de boodschap, blijkbaar is dit een stuk heirbaan van het Romeinse Rijk. Een rake opmerking van één van de rijders:” alles wat los staat is nu weg”.

 

De A groepen hadden een volgende stop voorzien op een pleintje in Lesve. Geen terrasje in de buurt, maar wel fijn om even af te stappen, de warme helm uit te trekken en wat water te drinken om eventjes af te koelen. Blijkbaar had iemand onderweg een thermometer gezien waarop al 31° C werd aangegeven, een pauze was dus zeer welkom.

 

De B rijders begonnen hier aan hun bijkomende lus richting Philippeville. Super baantjes voor een motorrijder! Valt niks over te vertellen, gewoon geconcentreerd rijden, even plat gaan en gewoon genieten. Aangekomen op het mooie dorpsplein van Philippeville.
Deze stad staat bekend om zijn wandelingen en gastronomie. Toch leek het raar dat de groep van Jaak in één van de lokale brasseries niet welkom was. Ze konden slechts drie tafeltjes bekomen, al stonden er nog verschillende leeg (voor deze groep natuurlijk te weinig). Wat verder waren ze wel welkom in een café met de toepasselijke naam L’Empereur en konden de rijders wat afkoelen met een verfrissing. Jean en zijn groep waren ook toegekomen en zij kregen wel voldoende plaats in deze verboden “Brasserie Les Arnes” (waren misschien beter gekleed?).

 

Na Philippeville en het inladen van de tweede B track werd er terug noordwaarts gereden, via Saint-Aubin en Florennes voorbij prachtige domeinen, gebouwen en romantische plaatsjes om terug aan te sluiten op de A route.

De kleine groep Moltimers, die net als het A team, de kortere route reden, hadden hun middagstop voorzien aan de abdij van Maredsous, om er op het prachtige terras te genieten van een frisse Pepsi en een paar boterhammen met abdijkaas.



De weg die vanaf hier werd gevolgd heeft menig rijder heel aangenaam verrast: een stuk baan (met goed asfalt!) van een dikke 8 km die zich als een slang omheen een oude spoorweg slingert, terwijl we af en toe nog een kleine waterloop, de Flavion, volgen. Overvloedig bochtenwerk, gewoon prachtig rijden. In de vallei van Sosoye konden we ook nog genieten van het uitzicht op Chateau de Montaigle. Trots verrijzend op een rots in de wilde natuur lijken de ruïnes van dit versterkte kasteel rechtstreeks uit de legendarische middeleeuwen te komen. Commentaar van een BOK'er “was ik alleen geweest, ik had het stuk nog eens gereden!”.

Staf, een B rijder kreeg jammer genoeg hier motorpech. Motor opgeblazen? Verkeerd getankt? Misschien, maar er bleek meer aan de hand te zijn. Even met de groep motor parkeren en hulpdiensten bellen. Pas toen men zeker was dat Staf safe stond en thuis zou geraken, reden ze verder.

 

De volgende stop voor het A Team was in Annevoie. Brasserie “La Flèche Brisée” was er klaar voor en had extra personeel opgetrommeld om iedereen snel te bedienen. Alle BOK'ers probeerden op het terras een beetje schaduw te vinden, want de zon scheen nu echt op volle kracht. Net wanneer ze terug willen vertrekken, passeert , luid claxonnerend, de B groep van Jaak, met Leo als voorrijder. Ignace, traditioneel de afsluiter van deze groep, moest alles doen om zijn motor in evenwicht te houden, want Vé, zijn duo, ging net niet rechtstaan om de A rijders te begroeten.



Vanaf hier, via Assesse, reden de rijders in een grote boog rond Namen om in Thon weer de route naast de Maas op te draaien. Eerst de Maas aan onze linkerzijde, na Sclayn aan onze rechterzijde terwijl we langs de vele steengroeves rijden op bijna verlaten baantjes.

De A rijders hadden alweer zin in een stop en draaien het grote plein in Andenne op. Vlug de paar terrasjes ingepalmd om wat af te koelen. Al hun motoren stonden mooi op het plein opgesteld en trokken toch wel de aandacht van de plaatselijke bevolking. Wie echter niet dichter durfde te komen, was de parkeerwachter. Vanop het terras kon je hem alle auto’s rond het plein zien controleren op een geldig ticket, af en toe een bonnetje tussen de ruitenwissers steken om dan terug te verdwijnen.

 

Na Andenne reden we door Seilles om weer het binnenland in te trekken richting het park naturel Burdinale-Mehaigne. Vervolgens komen we in het meer hectische Brabant, echter de geuren van het fruit maakt ook hier het rijden tot een feest. Opnieuw een subliem en mooi stukje motorroute. Hier en daar kon je wat andere groepen, die op de terrassen verkoeling zochten, tegenkomen.

Aankomst in Alken, net achter de brouwerij. Een mooi pleintje met voldoende parking en horeca zaken. Daar is ook het beste fietscafé van Limburg. Rik en zijn groep zaten al aan de koffie, even verbroederen en ook Jean met zijn groep reed binnen. Was een gezellig boel op het terras. Even later kwamen de A groepen binnen waardoor de beide grote terrassen bijna volledig ingepalmd waren door BOK'ers.
Als laatste reden de C rijders het plein op. Vermits zij de Luxemburg ronde gereden hadden en dus niemand hen had gezien, begonnen er woeste verhalen de ronde te doen waar ze nu werkelijk gezeten hadden. Misschien hadden zij de dag doorgebracht aan de Lekdreef in Averbode, massa’s ijs verorberen? Niets van, uit de fotoreportage blijkt duidelijk dat ze braaf de lange route gereden hebben, geen twijfel mogelijk. Alhoewel, met fotoshoppen kun je veel doen. 😊



Besluit van de dag: we kunnen het blijven herhalen een geweldige route weer super in elkaar gestoken. Deze komt zeker in de top drie althans de B route. Weer prachtig gedaan mannen. op naar de volgende.

 

En zoals altijd de afwezigen hadden weer ongelijk.

Enkele sfeerfoto's

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info